Mumford ar mo Shon

Mumford ar mo Shon
-An t-aireachas (mindfulness) sa saol linn inniu

Ní rún atá ann go bhfuil bá faoi leith agam don ghrúpa ceoil Mumford and Sons. Is le linn an tsamhraidh i 2013 a cheannaigh mé ticéad ar DoneDeal.com do cheolchoirm dá gcuid a bhí ar siúl i bPáirc an Fhionnuisce ar an turas ‘Gentlemen of the Road’ in éineacht le Ben Howard, Ham Sandwich, agus Edward Sharpe & the Magnetic Zeros, agus níl mórán nach raibh ar an eolas ag an am go raibh mé ar bís faoi.

Faraor, buíochas le hansmacht uilíoch an idirlíon, agus easpa taithí ar mo shonsa i dtaobh úsáid leithéid shuíomhanna, diúltaíodh isteach mé ag na ngeataí bonnoibrithe toisc nár thicéad cuí a bhí agam. Ag siúl ar ais in aghaidh an easa, na mílte daoine ar a mbealach isteach don cheolchoirm is mé liom fhéin ina gcoinne, bheartaigh mé gan mhuinín a chuir in aon suíomh idirlíne nó grúpa taobh amuigh den chóras oifigiúla ariamh arís. Ag mallachtú an saol agus an fear slítheanta ar cheannaigh mé an ticéad uaidh, d’éist mé leis an gceol ag taiscéal tríd an aer do m’chluasa is mé ag fanacht ar bhus abhaile.

Ó shin, níl rud ar bith ceannaithe agam ar líne a bhain le tríú páirtí nó ‘fear sa lár’, mar a deirtear. Scaití is in ionad na táillí breise a íocadh a gceannaítear na ticéadaí seo, nó chun brábus a dhéanamh nuair atá ceolchoirmeacha díolta amach, ach i ndáiríre is minic a bhíonn costas níos mó ag baint leis an sealbhú a dhéanamh thar cheann de na suíomhanna seo chun go ndéanfar brábús ar an táirge. Ní ar an tomhaltóir atá na mangairí seo ag díriú, ach orthu féin agus ar na féidireachtaí atá ann dóibh – an t-airgead atá le baint ó lucht leanúna na ngrúpaí ceoil seo ag iarraidh ticéad a fháil ar aon chostas. Go pointe, is dúshaothrú ar an ngnáthduine atá ar siúl acu, agus dar ndóigh ní ceart go mbeadh an féidirtheacht sin ann dóibh. Dom fhéin, tuigim nár cheart dom dul sa tseans mar sin arís agus muinín a chur le rud nach bhfuil aon bharántas nó chinnteacht ag baint leis, ach ag an am níor éist mé le m’instinn agus réasún, comh fíanta sin a bhí an fonn ionam an grúpa a fheicéail.

An uair sin bhí an locht orm nár fhiosraigh mé tuilleadh eolais ón bhfear a bhí á dhíol. Chas mé leis i Leamhcán, thug mé an t-airgead dó, thug sé an píosa páipéir dom (droch-chomhartha dá bhfeicfeá ceann riamh) agus as go brách leis ina Fiat Punto beag glas. Bhí mé comh sásta liom fhéin gur éirigh liom ticéad a fháil nár lig mé liom fhéin smaoineamh a dhéanamh ar na laigí atá soléir dom anois ag cuimhneadh siar. Ach mairimid uilig ó ard go haird, agus ba chúis sealadach an ticéad sin dom a bheith ar bís agus ag súil le rud eicínt faoi leith – cé gur ceannaíodh é gan mhórán pleanála a dhéanamh ar.
Ní dhearna na ‘Gentleman of the Road’ turas an bhliain seo chaite, agus i mbliana níl siad ag síneadh comh fada le hÉireann leis an bhfiontar. Ach ón méid atá cloiste agam d’albam nua Mumford and Sons go dtí seo, is cosúil go bhfuil draíocht d’shaghas eicínt eile ag druidim linn, agus má’s fíor sin táim go breá le bheith ag feitheamh ar an gcéad ghig eile. In amhrán amháin nua, ‘Snake Eyes’ s’acu, tá líne amháin a mhíníonn go mbeidh baol i gcónaí ag baint le rudaí den tsórt seo – ‘I can tell, you will always be danger’. Is orainn atá an brú a bheith ar an airdeall maidir leis na nithe beaga ag baint leo, agus gan dul amú is muid sa tóir orthu.

An t-aireachas atá tábhachtach sa chás seo – a bheith aireach ar an saol agus ar ár n-aigne agus inchinn féin, ár gcosa ar an talamh fúinn agus ár n-aird dírithe ar an nóiméad atá ann i láthair na huaire. B’fhéidir dá mbeadh an meon seo agam is mé ag dul leis an ticéad a bhailiú an lá sin, dá mbéinn ar an airdeall maidir leis an nóiméad sin ar thug mé an t-airgead dó, seans ann nach mbeadh gá leis an tubáiste ag na geataí iontrála. B’fhéidir. Scaití bíonn orainn botúin a dhéanamh agus ceachtanna a fhoghlaim ar an gcaoi seo ionas nach ndéanfar arís iad, agus le fírinne glacaim anois go raibh orm an botún sin a dhéanamh. Níor éirigh liom dul isteach sa cheolchoirm, ach bualadh go láidir mé le ciall agus soléireacht maidir leis an méid a bhí tárlaithe is mé ar an tsiúlóid sin amach ó na geataí. Bhí mé ann ag siúl, seachas a bheith ag smaoineamh ró-fhada romham nó i mo dhiaidh, agus cé go raibh brón orm ag cailliúnt amach ar an gceolchoirm, bhí mé lonnaithe sa nóiméad sin ag smaoineamh faoi, agus bheartaigh mé gan dul chomh fada sin ó m’inchinn fhéin leis an idéalachas riamh arís.

‘Cíbe áit ina bhfuil tú, is ann atá tú”.

“You’re Grounded”

‘You’re (very) Grounded’

“Wherever you are, be all there.”

Gone are the days when being ‘grounded’ meant being punished or told what to do. For me, now, there is nothing more important than remaining stable within my own body and mind, and maintaining that connection and awareness with the ground beneath my own two feet.
It’s not something that people generally think to take into account regularly, yet when you do, the mental and emotional benefits are so reassuring. I am here, in this moment, typing what you’re reading right now. For the time being, this is me.
I’ve just finished a morning yoga session, having previously consumed a small cup of coffee. The combination of these two things made for a peace and sense of self far stronger and more empowering than any temporary buzz or high available from the excess consumption of a substance, be it food or alcohol. This is me, this is the real person within this body, touching the mat at three main physical points, aware of the weight of my hands, knees, and elbows on the mat. Aware of my space, and of the fact that I occupy it.
The fact that I was grounded meant not that I was stuck in one place, but that I was aware of being in that one place, and of my potential to be in any one of the endless places accessible to me at that time.
It’s a far cry from being told to stay in my room on the weekend and banned from the computer and television. The freedom that comes from realising one’s own mobility and potential is remarkable. It’s a freedom I never thought would be possible, and is liberating in the sense that not only do I know that I can go anywhere I want, but the availability and accessibility of the world has also become clearer.
Maybe the confines of being restricted to stay in one place indoors will not seem so bad if I consider them in terms of being physically grounded, as opposed to the mental guilt-trip of parents telling you you can’t do something. I don’t know. But here’s to constantly moving forward, and being always present in the place where I find my body.

“Cíbe áit ina bhfuil tú, is ann atá tú”.